อย่าอาวรณ์

อย่าอาวรณ์!

 

"ฉันยังคิดถึงวันเก่าของเราอยู่"
ใช่เพียงครู่ขณะมาทักหา
เพราะแม่น้ำสายเก่า ที่เราผ่านมา
ร่ำทำนองเวลาศรัทธาเรา
เพียงแต่ว่าวันนี้วิถีฉัน
เกินกว่าหันก้าวย่างเดินทางเก่า
อยากให้เธอเก็บยิ้มแห่งหยาดเช้า
ไว้ตราบเท่าแสงทองของอาทิตย์
"ฉันยังรักเธออยู่" รู้แก่ใจ
น้ำค้างตกคราใดใจตกติด-
ผืนแผ่นดิน เราไกลเกินใกล้ชิด
ฟ้ามืดมิดคลุมครอบทั้งขอบฟ้า
จุดเทียนใต้เม็ดฝนคนร่วมฝัน
เขียนกลอน, ร่ำลากัน มันขมปร่า
ชีวิตก็เสมือนกับปากกา
หมึกหมด - ก็สูญค่า .. อย่าอาวรณ์!-
ฉันเก็บความผูกพันมั่นในอก
นั่น! ฝูงนกกลับรังหวังพักผ่อน
ทะเลดาวนอกชาน, นิทานกลอน
ลมหอบร่อนไปมา.. คว้าไม่ทัน!

โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=19470.0

ขอบคุณรูปภาพจากกระปุกดอทคอม

...ที่เก่า.. ที่ไม่เหมือนเก่า...

...ที่เก่า.. ที่ไม่เหมือนเก่า...

ฉันนั่งนับเวลาทุกนาที

มองใบไม้เปลี่ยนสีที่หน้าบ้าน

หลังละดวงตาล้า, คนบ้างาน

ซึมซับความอ่อนหวานลานเฟื่องฟ้า

ไม่มีเสียงดนตรีที่ฉันชอบ

ไร้คำตอบจากห้องที่มองหา

กอเข็มแดงดอกหล่นจนบางตา

ยังไร้การกลับมาเวลาเดิม

เธอ -  ละรูปละนามละความคิด

แหละ! ละความเป็นมิตรมิคิดเพิ่ม

ทั้งที่ใกล้ไม่ทักไม่ตักเติม

สายตาเริ่มเมินหมางอย่างตั้งใจ

เรา  – หวนกลับไปเป็นเช่นวันแรก

เป็นคนแปลกหน้าวางเฉยครั้งใหม่

ราวพายุโหมซัดจึงผลัดใบ

สู่หนทางเปล่าไร้.. ความไม่มี!

ซึ่งไม่อาจปฏิเสธทุกเหตุการณ์

กร่อน,ร้าว.. เกินสมานจึงหันหนี

แอบรอรุ้งสีทองของชีวี

ทอดสะพานไมตรีนี้อีกครั้ง

ทุ่งแสงดาวพราวดอกกระบอกเทียน-

ในสมุดวาดเขียน ดูขรึมขลัง

ฝุ่นจับแฟ้มสกปรก.รกรุงรัง

และเก้าอี้ยังตั้งข้างประตู

...ที่เก่า.. ที่ไม่เหมือนเก่า...

เอ่ยปากทักเบาเบา เฝ้าดูอยู่

หนึ่งใจ.. ใต้แสงดาวพราวพรู

คิดถึง... รู้ไหม? ใครคนนั้น.

 

โพสต์ที่นี่ ๒๒ สิงหาคม ๒๕๕๕

ขอบคุณรูปภาพจากกระปุกดอทคอม

คนไกลรัก

คนไกลรัก..

 หยุดฟัง! เสียงดนตรี ที่เคยชอบ
ยินใบไม้แห้งกรอบลมหอบผ่าน
ข้างม้าหินไม้หอมล้อมเบ่งบาน
เก็บของเล่นของหลาน , นิทานเล่มบาง
หยิบดินสอขึ้นเหลาแท่งเก่า-ใหม่
เขียนถึงคนห่างไกลที่หายห่าง
หนาวลมดึกชุ่มฉ่ำหยดน้ำค้าง
เปิดหน้าต่าง, ล้างหน้า, ชงชาร้อน

เอกสารถูกคัดจัดใส่แฟ้ม
หลังทาแยมรสส้ม ลมเริ่มผ่อน
กิ่งไม้แห้งเสียดสีหลอดนีออน
นอกห้องนอนแสงดาวพราวกะพริบ

ดึกนี้, ลมไกวเปลทะเลยิ้ม
ดูสิ, ริมขอบฟ้า – ดาริกาเป็นสิบ
เพลินเพลงลมลอยล่องทำนองทิพย์
ยกถ้วยจิบชาร้อน, ก่อนนับดาว
ฤดูฝนย่างเยือนจนเดือนเจ็ด
สามสิบเอ็ดกรกฎามาส่งข่าว
ว่า – บนโต๊ะเตรียมการหยุดงานยาว
มีแมวหง่าวตัวใหม่ไต่กำแพง
กดน้ำร้อนชงชามาหลายรอบ
ลมกระพืออื้อหอบขอบม่านแกว่ง
ขนมปังหายร้อนนอนแอ้งแม้ง
มดขยันหลายแรงเริ่มแฝงตัว
หลังหยุดพัก,เก็บของ มองตามเสียง
ริมระเบียงโมบายไหวไปทั่ว
ลมพัดโหมวูบผ่านโน้มก้านบัว
หนาวจับขั้วหัวใจ.. คนไกลรัก!.

โพสต์ครั้งแรกที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=21065.0

-ขอขอบคุณรูปภาพจาก- 
www.kapook.com