เพราะว่ารัก

เพราะว่ารัก

เพราะว่ารักจึงยังหวังเช่นนี้

 หวังในความไม่มี, ที่สิ้นหวัง

 ฟังลมหนาวบอกสิ! ...ฟังสิฟัง

 ได้ยินบ้างหรือยัง...ใครยังคอย

เพราะว่ารักจึงหวัง อย่างหมดหวัง

 ฟังสิฟัง! เสียงใจใครเศร้าสร้อย

 เมื่อหมดแรงดลฝันวันละน้อย

 จะเรียงร้อยหมื่นฝันนั้นเพื่อใคร?

  .....

 ใต้หลังคา, หยาดวาว เช้าสีนวล

ทุกสิ่งล้วนเข้าสู่ฤดูใหม่

ไร้วี่แววเพลงน้ำบอกความใน

หรือคุณปิดหัวใจไปถาวร

จีงไร้บทกวี - ดนตรีลมหนาว

หนทางที่ทอดยาว - ยาวกว่าเมื่อก่อน

 อยู่ที่นี่, ที่นั่น ต่างสัญจร

อุ่นในที่พักผ่อนเพียงลำพัง

เช้านี้..ลมหนาวเยือนมาเตือนทัก-

ว่าความรักสิ้นไร้ทางใกล้ฝั่ง

ฉัน - นิ่งเงียบไร้อากัป สดับฟัง-
ลมหนาวเล่าความหลัง..กำลังเยาะ!

.....

ขอบคุณรูปภาพจาก  kapook.com

สงสารดอกโมก

สงสารดอกโมก

ขาวดอกโมกร่วงลงตรงลานดิน

พริบ!ก็สิ้นฉ่ำฝนวนหน้าหนาว

ฤดูหมอกหยอกหญ้า, ม้านั่งยาว

เหม่อมองดาวดวงเก่า - เราคนเดียว

ก็รู้หรอกดอกรักจักร่วงโรย

ไม่ว่าโดยเวลามาข้องเกี่ยว

หรือเพราะเดินวนหลงตรงแพร่งเลี้ยว

โลกก็เปลี่ยวทั้งใบไปทั้งฟ้า

เพียงความฝันเริ่มผลิดังนิทาน

ใครรอการมาเยือนเหมือนคนบ้า

ใครนั่งอ่านกลอนเก่า, เจ้าน้ำตา

จับปากกาตอนดึกบันทึกใจ

ใบไม้สีน้ำตาลหว่านเกรียวกราว

ใครมองดาวรำพันแล้วฝันใฝ่

ยามลมหนาวพัดหวน, สวนดอกไม้

ใครเก็บใบไม้แห้งใต้แสงดาว

ช่วงชีวิตเดินผ่านการพบ,พราก

ความทรงจำหยั่งราก - อยากถามข่าว

ถึงแอบหวังก็หวังอย่างรวดร้าว

เมื่อหัวใจหญิงสาว - เขาไม่รับ!

มองดอกโมกร่วงลงตรงลานดิน

พริบ!ก็สิ้นกลิ่นหอม พร้อมคืนกลับ-

ทุกหย่อมหญ้าใหญ่,น้อย รอย่อย,ยับ

หรือถูกทับโดยส้น...คนผ่านทาง!

 

 

 ขอบคุณรูปภาพจาก kapook.com

สบายดีหรือเธอที่รัก?

สบายดีหรือเธอที่รัก?

สีแสงจันทร์คืนนี้สีหม่นหมอง

สาดสู่ห้องสีเทา – เศร้า, เรียบง่าย

ในความเงียบทอดเงาอยู่เปล่าดาย

ฝนทิ้งท้ายฉ่ำเย็นวันเว้นวัน

ลมหนาวมาเยือนช้ากว่าปีก่อน

ฝนโปรยอ่อนเพราะเหตุดีเปรสชั่น

ฟ้าฟากเธองามเดือนหรือเหมือนกัน

สีน้ำมันปาดป้ายหรือปล่อยวาง

ร้อยมงกุฎดาวดวงร่วงอยู่ไหน

เขียนบทกลอนบทใดถูกใจบ้าง

แก้วกาแฟคราบจับหรือจับล้าง

หนาวน้ำค้างอย่างเดิมหรือเริ่มชิน

เธอสบายดีหรือเธอที่รัก?

ฉันถาม-ทักทายอยู่มิรู้สิ้น

ถึงไร้เสียงตอบมาว่าได้ยิน

แค่แผ่นดินเดียวกันยืนนั้นพอ.

ขอบคุณรูปภาพจาก kapook.com

อย่าอาวรณ์

อย่าอาวรณ์!

 

"ฉันยังคิดถึงวันเก่าของเราอยู่"
ใช่เพียงครู่ขณะมาทักหา
เพราะแม่น้ำสายเก่า ที่เราผ่านมา
ร่ำทำนองเวลาศรัทธาเรา
เพียงแต่ว่าวันนี้วิถีฉัน
เกินกว่าหันก้าวย่างเดินทางเก่า
อยากให้เธอเก็บยิ้มแห่งหยาดเช้า
ไว้ตราบเท่าแสงทองของอาทิตย์
"ฉันยังรักเธออยู่" รู้แก่ใจ
น้ำค้างตกคราใดใจตกติด-
ผืนแผ่นดิน เราไกลเกินใกล้ชิด
ฟ้ามืดมิดคลุมครอบทั้งขอบฟ้า
จุดเทียนใต้เม็ดฝนคนร่วมฝัน
เขียนกลอน, ร่ำลากัน มันขมปร่า
ชีวิตก็เสมือนกับปากกา
หมึกหมด - ก็สูญค่า .. อย่าอาวรณ์!-
ฉันเก็บความผูกพันมั่นในอก
นั่น! ฝูงนกกลับรังหวังพักผ่อน
ทะเลดาวนอกชาน, นิทานกลอน
ลมหอบร่อนไปมา.. คว้าไม่ทัน!

โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=19470.0

ขอบคุณรูปภาพจากกระปุกดอทคอม

...ที่เก่า.. ที่ไม่เหมือนเก่า...

...ที่เก่า.. ที่ไม่เหมือนเก่า...

ฉันนั่งนับเวลาทุกนาที

มองใบไม้เปลี่ยนสีที่หน้าบ้าน

หลังละดวงตาล้า, คนบ้างาน

ซึมซับความอ่อนหวานลานเฟื่องฟ้า

ไม่มีเสียงดนตรีที่ฉันชอบ

ไร้คำตอบจากห้องที่มองหา

กอเข็มแดงดอกหล่นจนบางตา

ยังไร้การกลับมาเวลาเดิม

เธอ -  ละรูปละนามละความคิด

แหละ! ละความเป็นมิตรมิคิดเพิ่ม

ทั้งที่ใกล้ไม่ทักไม่ตักเติม

สายตาเริ่มเมินหมางอย่างตั้งใจ

เรา  – หวนกลับไปเป็นเช่นวันแรก

เป็นคนแปลกหน้าวางเฉยครั้งใหม่

ราวพายุโหมซัดจึงผลัดใบ

สู่หนทางเปล่าไร้.. ความไม่มี!

ซึ่งไม่อาจปฏิเสธทุกเหตุการณ์

กร่อน,ร้าว.. เกินสมานจึงหันหนี

แอบรอรุ้งสีทองของชีวี

ทอดสะพานไมตรีนี้อีกครั้ง

ทุ่งแสงดาวพราวดอกกระบอกเทียน-

ในสมุดวาดเขียน ดูขรึมขลัง

ฝุ่นจับแฟ้มสกปรก.รกรุงรัง

และเก้าอี้ยังตั้งข้างประตู

...ที่เก่า.. ที่ไม่เหมือนเก่า...

เอ่ยปากทักเบาเบา เฝ้าดูอยู่

หนึ่งใจ.. ใต้แสงดาวพราวพรู

คิดถึง... รู้ไหม? ใครคนนั้น.

 

โพสต์ที่นี่ ๒๒ สิงหาคม ๒๕๕๕

ขอบคุณรูปภาพจากกระปุกดอทคอม

คนไกลรัก

คนไกลรัก..

 หยุดฟัง! เสียงดนตรี ที่เคยชอบ
ยินใบไม้แห้งกรอบลมหอบผ่าน
ข้างม้าหินไม้หอมล้อมเบ่งบาน
เก็บของเล่นของหลาน , นิทานเล่มบาง
หยิบดินสอขึ้นเหลาแท่งเก่า-ใหม่
เขียนถึงคนห่างไกลที่หายห่าง
หนาวลมดึกชุ่มฉ่ำหยดน้ำค้าง
เปิดหน้าต่าง, ล้างหน้า, ชงชาร้อน

เอกสารถูกคัดจัดใส่แฟ้ม
หลังทาแยมรสส้ม ลมเริ่มผ่อน
กิ่งไม้แห้งเสียดสีหลอดนีออน
นอกห้องนอนแสงดาวพราวกะพริบ

ดึกนี้, ลมไกวเปลทะเลยิ้ม
ดูสิ, ริมขอบฟ้า – ดาริกาเป็นสิบ
เพลินเพลงลมลอยล่องทำนองทิพย์
ยกถ้วยจิบชาร้อน, ก่อนนับดาว
ฤดูฝนย่างเยือนจนเดือนเจ็ด
สามสิบเอ็ดกรกฎามาส่งข่าว
ว่า – บนโต๊ะเตรียมการหยุดงานยาว
มีแมวหง่าวตัวใหม่ไต่กำแพง
กดน้ำร้อนชงชามาหลายรอบ
ลมกระพืออื้อหอบขอบม่านแกว่ง
ขนมปังหายร้อนนอนแอ้งแม้ง
มดขยันหลายแรงเริ่มแฝงตัว
หลังหยุดพัก,เก็บของ มองตามเสียง
ริมระเบียงโมบายไหวไปทั่ว
ลมพัดโหมวูบผ่านโน้มก้านบัว
หนาวจับขั้วหัวใจ.. คนไกลรัก!.

โพสต์ครั้งแรกที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=21065.0

-ขอขอบคุณรูปภาพจาก- 
www.kapook.com

ฉันไม่อยากหายใจโดยไร้เธอ

ฉันไม่อยากหายใจโดยไร้เธอ

ลืมตาตื่นอีกวัน – เช้าวันใหม่ 

ระเบียง, ไฟวูบวับดับสนิท 

ดาวประจำเมืองคว้างบอกทางทิศ 

กระจิริดเคียงม่านแสงจันทรา 

บรรยากาศอึมครึมครึ้มไปทั่ว 

แสงสลัวไฟทางรางเลือนพร่า 

เช้าวันนี้.. ฝนเตรียมโปรยเยี่ยมฟ้า 

ดอกดาวเรืองกลีบล้าหลุบลาพัก 

.... 

อ่านจดหมายจากปลายทางสายเก่า 

วันเหงาเหงา, เมฆ, ฝน, คนรู้จัก 

ถนนเดิม, รอยเท้า – เงาคนรัก 

มิกล้าเอ่ยคำทักสักหนึ่งคำ 

ความคิดถึงผ่านร้อนจนค่อนปี 

ความรู้สึกดีดี – ยังหวานฉ่ำ 

โหยหาเพลงลมหวน ไม่ควรทำ! 

หลังม่านเงาสีดำเก็บงำตัว 

ริมหน้าต่าง, สนทนา ดอกราตรี 

ฉันยังอยู่ที่นี่ที่สลัว 

ไร้สำเนียงนกหยอกกับดอกบัว 

กำแพงอิฐต่างรั้ว พักชั่วคราว 

ฉันยังคิดถึงเธอเสมอมา

อาจร้องไห้พร้อมฟ้าจนหน้าหนาว 

ฟ้าฟากนี้ว้าเหว่ – ไร้ทะเลดาว
ห่างกันเกินหมื่นก้าว ร้าวสะทก!

....

เธอยังคิดถึงบ้างตอนว่างไหม?

ปราดสายตามองไฟในกระจก
อากาศเช้าเร่งปลุกแม่,ลูกนก
ชะตาเล่นตลก - พลัดอกรัก
 เช้าวันนี้.. ฟ้ายังกำลังหมอง
 การจากกันเราสองต้องทุกข์หนัก
อ่านจดหมายไร้ซองในห้องพัก-
เปิดลิ้นชักรื้อเพลินก่อนเดินทาง

ฉันไม่อยากหายใจโดยไร้เธอ
ยังค้นเจอแม้ไกลตั้งใจห่าง
ใต้ฟ้าสีฟ้าเหงาลมเบาบาง
บานหน้าต่างบานไหนซ่อนใจเธอ.






ขอบคุณรูปภาพจาก 

www.kapook.com

มิถุนา - ตุ๊กตาไล่ฝน

มิถุนา - ตุ๊กตาไล่ฝน

คืน,ความรักแห่งฟ้าหยาดมาดิน

หลายใบไม้เตรียมบินซบถิ่นหล้า

โลกใบเดิมหมุนเคลื่อน – สู่เดือนมิถุนา

ฟังเพลงฟ้าร้องไห้, ใบไม้พลิก

ตุ๊กตาไล่ฝนข้างต้นโมก

ลมกรรโชกโดยแรงแกว่งกระดิก

เชือกสีซีดส่ายเส้นเต้นยุกยิก

นาฬิกาดังคลิก – เราพลิกตัว

ฟังใบไม้หายใจจนได้ยิน

ผืนแผ่นดินนอก-ใน เปียกไปทั่ว

ดั่งเราตายจากกัน ฝันมืดมัว

มองใบไม้ปลิดขั้วไปทั่วทิศ

ยามดึกยังรอมองแสงของจันทร์

แม้เดือนหกวกผัน – วันฟ้าปิด

เรียนรู้จนเข้าใจในชีวิต

จึงแอบคิดถึงบ้างอย่างลับลับ

ระหว่างเราเหมือนเป็นเส้นขนาน

ล่วงเลยผ่าน, ห่างเหิน ไกลเกินกลับ

ปฏิเสธความจริงยิ่งสำทับ

ตะเกียงความหวังดับกับการลา

ทุกค่ำคืนมีเพียงเสียงฝนริน

กับใจรักโบยบินถวิลหา

เชือกต้องลมกระตุกตุ๊กตาฯ

 นั่น! เมฆฝนมืดฟ้ามาอีกแล้ว.

...

ขอบคุณรูปภาพจาก 

kapook.com

ในวันที่โลกหมุน...แต่คุณไม่เปลี่ยน

 ในวันที่โลกหมุน...แต่คุณไม่เปลี่ยน

...............

โลกใบเก่ายังหมุน...แต่คุณไม่เปลี่ยน

พบกันตอนจุดเทียน ฟ้าเปลี่ยนสี

หลับตาลงเที่ยงคืนตื่นอีกที

ระฆังตีเพลงเช้า ก้าวต่อไป

บางมุมเหมือนรักใคร่ จึงไขว่คว้า

บางมุมกลับเย็นชา เกินคว้าไขว่

คุณไม่เปลี่ยนและโลกยังโยกไกว

หัวใจคุณอยู่ไหน...ใครบ้างรู้?...!!

........

โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=19302.0

คำตอบ...จากความบอบช้ำ

 คำตอบ...จากความบอบช้ำ

ทุ่งดอกฝันหวานละมุนแดดอุ่นอ่อน

ผีเสื้อถูกไล่ต้อน – จนปีกหัก

ผีเสื้อเป็นรอยจูบแห่งรูปลักษณ์-

อาณาจักรแมกไม้พลิ้วใบรอ

หากเหลือเฮือกสุดท้าย!!..ลมหายใจ

จะบินไปให้ถึงซึ่งดอก,ช่อ

กลางคลื่นลมพายุ,อุษาทอ

จะแข็งข้อต่อไป...ได้กี่วัน?..!!

.............

 โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=19278.0

ขอบคุณรูปภาพจาก www.kapook.com

...เรายังคิดถึงกัน อยู่บ้างไหม?...

...เรายังคิดถึงกัน อยู่บ้างไหม?...

...เรายังคิดถึงกัน อยู่บ้างไหม?...

เขาถามใคร? ใครทำเขา เศร้าหม่นหมอง

เธอเป็นเทพธิดาฟ้าสีทอง

หรือเป็นเพียงทำนอง – ของหยดน้ำตา

...เรายังคิดถึงกัน อยู่บ้างไหม?...

แนบหูฟังความในจากใบหญ้า

เพลงวันวานขานดังระฆังลา

พันธนาความเหงา เขาและเธอ!.


........

 โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=19239.0

ขอบคุณรูปภาพจากkapook.com

...คนรัก...ของความไม่รัก...

 

...คนรัก...ของความไม่รัก...

 ...คนรัก...ของความไม่รัก...

แนบซบตักน้ำตาเวลาตื่น

เหน็บรักช้ำดอก กับกระบอกปืน

ประท้วงคืนเศร้า – ด้วยเขม่าควัน

สถิต ณ ดาวใดใจที่รัก

สลายชีพแตกหักพักปีกฝัน

มิรู้สึกลึกซึ้งสักครึ่งวัน

มือใครคว้ารักนั้น มั่นหมายรอ

...แท้เราคือ คนรัก – ของความไม่รัก...

สวนทางมาทายทัก แล้วหักข้อ

ต่างเลือกชะตากรรมน้ำตาคลอ

และต่างพอใจพลีชีพเพื่อรัก...!!

.......

โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=19327.0

ขอบคุณรูปภาพจากkapook.com

วันที่เราพบกัน

วันที่เราพบกัน

เราพบกันวันที่มีความเงียบ

ฝนเย็นเยียบสาดใส่ไม่ยั้งหยุด

โดยสารความทรงจำซึ่งชำรุด

ต่างตอกหมุดปิดตายหัวใจกัน

ฉัน - ละเลยพูดจาประสามิตร

หรือเธอคิดรังเกียจเลยเหยียดหยัน

โลกที่มีด้านเดียวคือเสี้ยวจันทร์

ดวงตะวันครบรอบทิ้งขอบฟ้า

ฉัน - ตื่นจากมุมมืดขยับบิน

โลกสีนิลอับแสง - แสวงหา

หนึ่งราตรีเนิ่นนานกาลเวลา

นาฬิกาคลานลากดุจทากเดิน

กี่ปีโลกผลัดใบผลัดไปสู่

ต่างฤดู ทิศต่าง จึงห่างเหิน

การกลับมาทักทายจึงสายเกิน

สายตาเมินชิงชัง..เธอตั้งใจ

ฝนกำลังตั้งเค้า

โลกกำลังพาเราเข้าวันใหม่

ดูสิ..ดู! ฝนพร่าง ร่มกางใบ

คบจันทร์ไต่ระดับจนลับแล้ว!.

เขียนคำเมื่อ ๒๗ มกราคม ๒๕๕๕ โพสต์ที่นี่

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com

การเปลี่ยนแปลง

การเปลี่ยนแปลง

เพียงสองเท้าก้าวมาถึงหน้าบ้าน

นกในใจร้าวรานเริ่มขานเปล่ง

ดวงตะวันชิงพลบ – ก่อนจบเพลง

เรไรร้องครื้นเครงบรรเลงพิณ

เพดานดาวพระศุกร์เปล่งสุกปลั่ง

ลมทะเลเห่ดังกังวานถิ่น

ถนน.นอกคนแน่นทั้งแผ่นดิน

ถนนในสีนิลกลับสิ้นคน

สนิมเริ่มเกาะอยู่ประตูรั้ว

ด้านหลังครัวคล้องโซ่โกลาหล

วันเวลาค้าน,ติง กลับวิ่งวน

ปลีกตัวจากหมองหม่น จนเย็นชา

อีกสองเดือนจะลา-ฟ้าตะวันออก 
ลมระลอกใหม่พัดระบัดหญ้า

ใครจะรดน้ำปีบ, กลีบชบา 
ดอกเฟื่องฟ้า,ปลาทอง คงร้องตาม 

บ้านที่พ่อปลูกไว้คนไร้ร้าง

หูกระจงยืนคว้างข้างสนาม

มือครรลองร้อยโยงของโมงยาม
ใคร ฤ อาจห้ามปรามความเป็นไป! .

 

เขียนคำเมื่อ ๒๖ มกราคม ๒๕๕๕ โพสต์ที่นี่

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com/ และ

สิ่งที่ข้าพเจ้ากลัว

สิ่งที่ข้าพเจ้ากลัว
 

ฝนทิ้งช่วงห่างฟ้ามาพักหนึ่ง

กระดิ่งลมดังดึงจึงเสียงใส

แขวนอยู่ริมระเบียงเคียงโคมไฟ-

เปลือกหอยร้อยมาลัยใกล้แสงดาว

โดนลิ้นแดดแผดเลียเสียสีซีด

ก้านไม้ขีดจุดไฟไล่ลมหนาว-

นอนนิ่งเคียงเทียนหอมพร้อมแก้ววาว

กระจกร้าวถูกซ่อมล้อมลูกกรง

ราวลวดหนามล้อมตัวบีบหัวใจ

กลีบดอกไม้ร่วนซุยเป็นผุยผง

กาลเวลาเคี้ยวกลืนอย่างยืนยง

ย่อตัวลง - ก้มมองกองดอกไม้

เรียนรู้ในคำตอบความบอบช้ำ

ยิ่งเก็บงำความจริงยิ่งหวั่นไหว

เพียงเงาเงียบกล่าวคำของน้ำใจ

เก็บเธอไว้ที่เดิมเพราะเริ่มกลัว
.... 

ครั้งสุดท้ายสนทนาเวลาค่ำ

ที่ประจำเงียบเหงา-เพียงเงาสลัว

พฤษภาฟ้าดำเมฆฉ่ำมัว

ฝนโปรยสายไปทั่ว - เปียกตัวเรา

ท้ายที่สุดจริงจริงสิ่งที่คิด

ไม่มีสิทธิ์หวนคืนยืนที่เก่า

คล้ายดังว่าวิ่งเต้นเล่นกับเงา

เหมือนแมลงเม่าโผใส่ในเปลวเพลิง 

ฝนทิ้งช่วงสร่างฟ้าแล้วมาใหม่

ตกมาเตือนหัวใจมิให้เหลิง

กระดิ่งลมดึงดังฟังบันเทิง

นี่! เราเพิ่ง*รู้ตัวว่ากลัวใจ!?.

เขียนคำเมื่อ ๒๖ มกราคม ๒๕๕๕ โพสต์ที่นี่

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com/

*เพิ่งกับเพลิง สัมผัสซ้ำแต่ตั้งใจใช้เพราะต้องการความหมายของคำ

ริมกระจกบานร้าว

ริมกระจกบานร้าว
 
คือหยาดฝนทิ้งยวงจากดวงหน้า
ริมหน้าต่างสีฟ้า ผ้าม่านใหม่
ค่ำที่ตนสนทนาเวลาใด
ราวโมงยามย้อนวัยโลกใบเดิม
กระดิ่งเคาะระฆังฟังคล้ายว่า
มีบางสิ่งคุ้นตามาต่อเสริม
ระหว่างคืนสีดำที่ค่ำเติม
เพลงลมเริ่มรัวกลองทำนองเพลง

แนบหน้าอยู่ใกล้ชิด-กระจกร้าว
บทละครเรื่องยาวเล่าขานเปล่ง
คือชีวิตไหม้มอดกอดตัวเอง
ใต้ไฟห้องวังเวงอย่างเกรงกลัว

หลากความไม่เข้าใจในส่วนลึก
ทบรู้สึกสุมวนจนหม่นทั่ว
ระหว่างความเชื่อมั่นคือฝันมัว
มิอาจเผยออกตัวว่าหัวใจ-
อยากตัดพ้อต่อว่าให้สาสม
เก็บอารมณ์ซุกซ่อนความอ่อนไหว
เมื่อล่วงลุโมงยามความเป็นไป
หวังแม่น้ำสายใดจักไหลคืน
ไหลลงพร้อมคิดถึงซึ่งขาดช่วง
ไปแล้วจากอีกห้วงดวงใจอื่น
ขณะความบาดหมางฝังรากกลืน
พิษความเหงาตีตื้นขึ้นทบใจ
โลกใบเก่าลำพังนั่งเหว่ว้า
แอบคาดหวังคนลา จะมาใหม่
ผ่านการรอคำทักจากหนึ่งใคร
รับรู้เพียงเยื่อใยเขาไม่มี
จีบดอกฝันใส่กรอบสีขอบคล้ำ
นกปีกช้ำบินไปไม่ถึงที่
ปวงช่อรักป่นลงเป็นผงคลี
พร้อมมณีเม็ดปริ่มริมขอบตา-
ของคนนั่งหน้าแนบแอบกระจก
ลมกรูกราวฝนตก อกหวั่นว่า
จะแตกเป็นเสี่ยง-เสี่ยงเพียงฝนมา
เอื้อมมือเขียนรอยฝ้าว่าอย่าร้าว.

 

โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=18859.msg148743;topicseen#msg148743

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com