สงสารดอกโมก
ขาวดอกโมกร่วงลงตรงลานดิน
พริบ!ก็สิ้นฉ่ำฝนวนหน้าหนาว
ฤดูหมอกหยอกหญ้า, ม้านั่งยาว
เหม่อมองดาวดวงเก่า - เราคนเดียว
ก็รู้หรอกดอกรักจักร่วงโรย
ไม่ว่าโดยเวลามาข้องเกี่ยว
หรือเพราะเดินวนหลงตรงแพร่งเลี้ยว
โลกก็เปลี่ยวทั้งใบไปทั้งฟ้า
เพียงความฝันเริ่มผลิดังนิทาน
ใครรอการมาเยือนเหมือนคนบ้า
ใครนั่งอ่านกลอนเก่า, เจ้าน้ำตา
จับปากกาตอนดึกบันทึกใจ
ใบไม้สีน้ำตาลหว่านเกรียวกราว
ใครมองดาวรำพันแล้วฝันใฝ่
ยามลมหนาวพัดหวน, สวนดอกไม้
ใครเก็บใบไม้แห้งใต้แสงดาว
ช่วงชีวิตเดินผ่านการพบ,พราก
ความทรงจำหยั่งราก - อยากถามข่าว
ถึงแอบหวังก็หวังอย่างรวดร้าว
เมื่อหัวใจหญิงสาว - เขาไม่รับ!
มองดอกโมกร่วงลงตรงลานดิน
พริบ!ก็สิ้นกลิ่นหอม พร้อมคืนกลับ-
ทุกหย่อมหญ้าใหญ่,น้อย รอย่อย,ยับ
หรือถูกทับโดยส้น...คนผ่านทาง!
ขอบคุณรูปภาพจาก kapook.com
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น