เมื่อลมหนาวพัดมาริมหน้าต่าง

เมื่อลมหนาวพัดมาริมหน้าต่าง

.................

 เมื่อลมหนาวพัดมาริมหน้าต่าง
ความอ้างว้างของเราเท่ากันไหม?
ฤดู..ตะวันร่วงจากดวงใจ
ลมก็เคาะใบไม้ไหวสั่นเทา
หน้าต่างปิดทุกบานกันลมหนาว
แพรวแสงดาวงามลอย - ปล่อยหงอยเหงา
คืนนั้นใครกลับมาลาเบา-เบา
หยุดเรื่องเล่าสมมุติหยุดแรงใจ
จึงแสงไฟในห้องหมองมืดมิด
ลงกลอนปิดประตู..รู้สึกไหม?
ระหว่างเสียงฝีเท้าก้าวจากไป
หมอน–น้ำตา นั้นใคร? ร้องไห้ซบ!
ชีวิตเริ่มเข้าสู่ฤดูหนาว
ความทรงจำดำ–ขาว เล่าฉากจบ
อดีตย้ำรู้สึก ลึก,ท่าวทบ
ซุกตัวกลบ นิ่ง,หงอย ในรอยจันทร์

เมื่อลมหนาวพัดมาริมหน้าต่าง
ความอ้างว้างนานเนาเท่าเศษฝัน
ยังหรอก! ยังต้นร่างของทางตัน
ยังแพรพรรณน้ำตามาโอบชิด
ยังหรอก! ยังเปล่าเปลี่ยว
เท่าใบไม้บิดเกลียวเดียวดายปลิด-
ฉวัดเฉวียนเวียนวนจนรอบทิศ
ปลิวตกติดหน้าต่างข้างเตียงนอน

...เก็บสิ! เก็บใบไม้...
ฝังมันใต้ดินรักให้พักผ่อน
เก็บสิ! เก็บหัวใจไหวสั่นคลอน
ยังรู้ร้อนรู้หนาวเท่าใบไม้
....
ระหว่างสนทนาตนอยู่คนเดียว
เราถูกเยียวยาฝันเท่ากันไหม?
ขณะเธออิ่มห้วงความห่วงใย
ฉันไม่เหลือเงาใคร...ให้ฝันเลย.

 

เขียนเมื่อ: 24 พฤศจิกายน 2011, 04:03:am
http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=17762.0

ขอบคุณรูปภาพจากhttp://www.kapook.com