ใต้ฟ้าค่ำ

ใต้ฟ้าค่ำ

...ที่รัก...

ฉันยังกรำงานหนักมิพักผ่อน

งีบหลับบนเก้าอี้ต่างที่นอน

เปิดหน้าต่าง, เขียนกลอน ต้อนรับดาว

ระหว่างรอรุ่งสางระหว่างฝัน

ทะเลหมอกบอกจันทร์วันนี้หนาว

ห่างอ้อมอกคุณไกลไร้เรื่องราว

ทางช้างเผือกทอดยาวร้าวทุรน

ขับกล่อมเพลงการลา-ก่อนฟ้าสาง

ร้อยรัดหัวใจบางกลางห่าฝน

อดีตที่ร่วงหยดรสสุคนธ์

ก็ร่วงหล่นระร่ำหยดน้ำตา

...

ข้างเก้าอี้มีพนักมุมพักผ่อน

หนังสือกลอนกลาดเกลื่อน-เหมือนคนบ้า

เปิดละครพิงหลังนั่งจิบชา

หอมดอกหญ้า-ไม้แห้งห้อยแต่งเตียง

เคยหนุนตักอ่านกลอนตอนหัวค่ำ

ฉัน, ลึกล้ำฉ่ำรส-สะกดออกเสียง

จึงเสียง “แฮ่ม” หุบยิ้ม ริมระเบียง-

กลบความเงียบ - มองเมียง.. ตะเกียงดาว

พักสายตาเคลิ้มฝันใต้จันทร์หวาน

หิ่งห้อยน้อยโน้มกาลมาขานกล่าว-

ว่า-ราตรีดาวตกนกเจ็บร้าว

สะดุ้งตื่น! เยือกหนาว.. พราวน้ำตา 

...

ห้องเย็นเยียบเงียบเหงาเงาม่านไหว

ผ้าคลุมไหล่หล่นลิ่วปลิวคลุมขา

มองตัดม่านหมอกไปในเวิ้งฟ้า

ระฆังลาก้องดัง..กระทั่งเช้า.

๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๔

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com/