ผู้พเนจร กับ โศกนาฏกรรมแห่งรัก
...................
ลมพัดพรู...ฤดูหนาว
ถุงสมบัติกรูกราว – เขางุ่นง่าน
เสื้อคลุมปะซ้ำแขนนานแสนนาน
ประจำผ่านปากซอย ยืนคอยใคร?
ถุงสมบัติกรูกราว – เขางุ่นง่าน
เสื้อคลุมปะซ้ำแขนนานแสนนาน
ประจำผ่านปากซอย ยืนคอยใคร?
ชอบนักแหละ! เขาชอบ มอบรอยยิ้ม
บางครั้งปริ่มน้ำตามองฟ้าใส
ดวงตาที่ข้าพเจ้ายากเข้าใจ
ลึกลงนัยน์หลังม่านน้ำตาล-ดำ
จินตนาการบ้าน, เมือง หรือ เรื่องไหน
บ่อยชื่อใครคิดถึงจึงเพรียก
อาจคนรักคนเก่าเฝ้าเก็บงำ
มาประจำถนน – คนย่านนี้
จึงบางคนยิ้มทักพยักหน้า
บ้างว่าบ้ายามพบจึงหลบหนี
ค่ำที่ดาวสุกปลั่งกำลังดี
บางอย่างที่เคลื่อนไหว..เสี
ดวงตาที่ข้าพเจ้ายากเข้าใจ
ลึกลงนัยน์หลังม่านน้ำตาล-ดำ
จินตนาการบ้าน, เมือง หรือ เรื่องไหน
บ่อยชื่อใครคิดถึงจึงเพรียก
อาจคนรักคนเก่าเฝ้าเก็บงำ
มาประจำถนน – คนย่านนี้
จึงบางคนยิ้มทักพยักหน้า
บ้างว่าบ้ายามพบจึงหลบหนี
ค่ำที่ดาวสุกปลั่งกำลังดี
บางอย่างที่เคลื่อนไหว..เสี
....
รู้สึกชัดลมหนาวเกรียวกราวก
ยิ่งหดหู่ ธูป,เทียน เวียนวางเซ่น
ใคร! น้ำตาร่วงหล่น บนพื้นซีเมนต์
รีบร้อนเบนหน้าหลบ...ไม่สบต
......
...รอคอยมาทั้งชีวิต...
หวังเข้ม, เต็มพิศ อยู่ตรงหน้า
หรือรักเป็นเช่นนี้เสมอมา
บิ่น, บ้า ข้าพเจ้า...ไม่เข้าใจ!
หรือรักเป็นเช่นนี้เสมอมา
บิ่น, บ้า ข้าพเจ้า...ไม่เข้าใจ!
!?!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น