ถนนพระอาทิตย์ : ชายขาเดียว : และดอกลิลลี่

ถนนพระอาทิตย์ : ชายขาเดียว : และดอกลิลลี่


ทางนั้นทอดเงาเปลี่ยวและเลี้ยวลด
แดดบ่ายทอ.ดอก.สด สาดลดหลั่น
ท้องถนนร้อนแรง - แสงตะวัน
คละเคล้าควันจากท่อ, รอสัญญาณไฟ
เพลงในรถบรรเลงวนเพลงเก่า
ริมทางด่วนสีเทา, นั้นเจ้าใหม่-
ก่อน เด็กหญิง,เด็กชายขายมาลัย
และบางใครขาย-ซื้อ หนังสือพิมพ์
...
ลดกระจกรถดัก-ทักเบาเบา
เสียงไม้เท้าเข้าใกล้ นัยน์ตาปริ่ม
มอเตอร์ไซด์หลบหลีก เขาฉีกยิ้ม
เพื่อข้าวอิ่มคำหอมพร้อมครอบครัว-
เปิดฉากอธิบายไม่รอช้า
แข่งเวลาแข่งไฟ-ในหมอกสลัว
เขาหยัดขาข้างเดียวเอี้ยวทรงตัว
เหงื่อเม็ดฉ่ำผุดทั่ว หน้า,หัว,มือ
มือเปื้อนดินนั้นกร้านเนื้องานงอก
งดงามดอกปลายกิ่งเป็นสิ่งสื่อ
ฉัน, รีบควักสตางค์ตั้งใจซื้อ
เพราะนี่คือเนื้อน้ำกำลังใจ

ทุกครั้งที่ทุกข์ท้อต่อชีวิต
ถนนพระอาทิตย์ ที่ยิ่งใหญ่
คือแสงแดดแผดเผาเท่าเท่าใคร
อยู่ที่กล้าลุกไหม? ในวันล้ม

พอไฟเขียวรถเคลื่อนภาพเลื่อนห่าง
ไม้กระถางรอปลูก – ถูกประคบประหงม
รู้จักเกื้อกูลในโลกใบกลม
กับสังคมเร่งรีบ,ชีพจร
...
หลายอาทิตย์ผ่านไป-ปลายธันวา
ลมพัดพาระรินกลิ่นเกสร-
ปลุกฉันลุกล้างหน้าผละที่นอน
กลางแดดอ่อนเช้านี้-ลิลลี่บาน .

๒๙ ธันวาคม ๒๕๕๔

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com/ และ

ดอกลิลลี่ที่บ้าน

ใต้ฟ้าค่ำ

ใต้ฟ้าค่ำ

...ที่รัก...

ฉันยังกรำงานหนักมิพักผ่อน

งีบหลับบนเก้าอี้ต่างที่นอน

เปิดหน้าต่าง, เขียนกลอน ต้อนรับดาว

ระหว่างรอรุ่งสางระหว่างฝัน

ทะเลหมอกบอกจันทร์วันนี้หนาว

ห่างอ้อมอกคุณไกลไร้เรื่องราว

ทางช้างเผือกทอดยาวร้าวทุรน

ขับกล่อมเพลงการลา-ก่อนฟ้าสาง

ร้อยรัดหัวใจบางกลางห่าฝน

อดีตที่ร่วงหยดรสสุคนธ์

ก็ร่วงหล่นระร่ำหยดน้ำตา

...

ข้างเก้าอี้มีพนักมุมพักผ่อน

หนังสือกลอนกลาดเกลื่อน-เหมือนคนบ้า

เปิดละครพิงหลังนั่งจิบชา

หอมดอกหญ้า-ไม้แห้งห้อยแต่งเตียง

เคยหนุนตักอ่านกลอนตอนหัวค่ำ

ฉัน, ลึกล้ำฉ่ำรส-สะกดออกเสียง

จึงเสียง “แฮ่ม” หุบยิ้ม ริมระเบียง-

กลบความเงียบ - มองเมียง.. ตะเกียงดาว

พักสายตาเคลิ้มฝันใต้จันทร์หวาน

หิ่งห้อยน้อยโน้มกาลมาขานกล่าว-

ว่า-ราตรีดาวตกนกเจ็บร้าว

สะดุ้งตื่น! เยือกหนาว.. พราวน้ำตา 

...

ห้องเย็นเยียบเงียบเหงาเงาม่านไหว

ผ้าคลุมไหล่หล่นลิ่วปลิวคลุมขา

มองตัดม่านหมอกไปในเวิ้งฟ้า

ระฆังลาก้องดัง..กระทั่งเช้า.

๒๘ ธันวาคม ๒๕๕๔

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com/

เพื่อนเอย..

เพื่อนเอย..

เพื่อนเอย..

ดาริกาเราเคยเอ่ยถามไถ่

ว่าดาว ณ เบื้องหน้าชื่อว่าไร

โพ้นฟ้ากว้างแสนไกล..ใครสะท้าน

มือใครตอกหมายหมุดทุกจุดหมาย

ก่อนความตายลงดาบมากลับด้าน

เพียงเธอพลิกฝ่ามือคือร้าวราน

ก็ประหารฉันได้ในพริบตา

วเนจรร่อนเร่-ทะเลชีวิต

นครหมอกสถิต ณ เบื้องหน้า

ขอเถิดขอ..น้ำใจ-ดุจสายธารา

ปลุกตำนานหาญกล้าด้วยตาเธอ

อย่ารีบเด็ดดาวทิ้งจากกิ่งฟ้า

หว่างวนาคืนค่ำ น้ำค้างเหม่อ

ฉันแค่จุดเล็ก-เล็ก หาให้เจอ

ใช่ดาวเหนืออิ่มเอ่อ นะเธอนะ

...

เพื่อนเอย..

ฉันมิเคยตระบัดทุกสัจจะ

ถ้ายังอยากเว้นห่วง ช่วงระยะ

สภาวะหัวใจ..คงตายทั้งเป็น!

๒๔ ธันวาคม ๒๕๕๔

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com/

ไม่มักมาก

ไม่มักมาก

ระยะห่าง ระหว่างเรา เว้นเท่านี้

คบบนความพอดี - ที่รับได้

มิต้องยื่นมือปลอบขอขอบใจ

จะร้องไห้ กับความเหงา ของเราเอง.

๒๗ ธันวาคม ๒๕๕๔

ขอบคุณรูปภาพจากhttp://www.kapook.com/

จนกว่าจะพบกันใหม่

จนกว่าจะพบกันใหม่

หอบเอาความคิดถึงซึ่งมากล้น

แนบชื่อคนบางคนต้นทางฝัน

ระบายสีใบตองล่องแสงจันทร์

บอกว่าห่วงหากันจนวันนี้

เหงาบ้างไหม? ไม่เจอ เธอเหงาไหม?

ไม่ต้องตอบก็ได้ไม่จู้จี้

มีเธอในส่วนลึกรู้สึกดี

มาไม่มีของฝากนอกจากใจ

...

มาเติมใจให้เต็มฝันเข้มข้น

แล้วจะไปเริ่มต้นหนทางใหม่

รู้สึกตัวอีกทีหรี่แสงไฟ

หนาวเพียงใดไม่กลัวตัวมีเงา

หากเคยทำโง่-โง่โผร่างซบ

ฝังภาพลบติดเตือนใจเพื่อนเก่า

ขอโทษที่มืดฟ้าปัญญาเบา

ก็มันเหงาตรงนี้ตรงที่ยืน

 เก็บความไม่เข้าใจไว้ลึก-ลึก

ว่างช่วยนึกถึงหน่อยคอยจนตื่น

เก็บเธอเป็นความหลังไว้ยั่งยืน

ตรงบรรทัดเปียกชื้นปื้นน้ำตา

ได้กลับมาวันนี้ปรีดานัก

ได้เอ่ยทักนิดหนึ่งก็ซึ้งค่า

คืนฝันร้ายร้าวรานคืบคลานมา

แม้นานกว่าคืนเก่าเราจะทน

..

เปิดประตูต้อนรับกับความเหงา

โอบกอดกันเบาเบาในเงาหม่น

อุทธรณ์ผ่านสวรรค์ชั้นเบื้องบน

ว่าเจ็บจนหัวใจไม่ไหวแล้ว.

โพสต์ที่นี่ ๒๖ ธันวาคม ๒๕๕๔

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com/

ดอกปีบกลีบบาง : ลมมลายู : และภูผา

ดอกปีบกลีบบาง : ลมมลายู : และภูผา

 
เวิ้งราตรีมืดมิด – มิตรเห็นไหม?
ไร้แสงไฟออกดอกกลางหมอกเหมย
ใช่แล้วมิตรลมอุ่นดึกคุ้นเคย
เราผ่านเลยคืนวันฝันชำรุด!
...
แต่หัวใจใครเล่าเข้าถึงบ้าง
สมรภูมิอ้างว้างอำพราง,ฉุด
ตรงเฆี่ยน,โบย โหยไห้-จิตใจมนุษย์
ตบเท้าหยุดตรงหน้าราตรีกาล
มาหัวเราะเยาะหยันโลกวันเหงา
จิบรสเศร้ามิเคยล่วงเลยผ่าน
แววระวีโรจน์ลับดับตำนาน
วาดหวังเพียงทิพย์ธาร-กำลังใจ
อ่อนแอและร่วงรื้นคืนน้ำหนาว
มิตรเอย..ฟ้าร้างดาว ร้าวหนามไหน่
ขออิงแอบทรวงอกนกแสงไฟ
หากหายโศกาลัยใคร่หวนคืน

สุดฟากฟ้าตะวันออก,หมอก-ดาวเหนือ
แฝงกลิ่นเกลือรินร่ำความขมขื่น
จากป่าช้าความทรงจำกล้ำกลืน
หลับเพื่อตื่นสะทก แล้วผกบิน
...
หอมสายลมมลายูและภูผา
เด็ดดอกปีบโปรยฟ้าฝ่าก้อนหิน
จากดินแดนตะวันออกทุกดอกดิน
ซึมซับกลิ่นอาทร..ก่อนเดินทาง
รักจะรินร่ำโรยมาโชยผ่าน-
ตลอดกาล-แม้กายจะไกลห่าง
โปรดเก็บใจดอกปีบกลีบบอบบาง
ไว้ข้าง-ข้างหมอนหนุนใบอุ่นนั้น.

โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=18326.msg144493;topicseen#msg144493

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com/

นับถอยหลังสู่ปีใหม่ - สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๕

สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๕

เสียงครึกครื้นบรรเลงเพลงเสนาะ
ลมหนาวเคาะทำนองป่าวร้องว่า
๐๐.๐๐ นาฬิกา*
มกราตั้งท่าเตรียมมาเยือน
..
หน้าตึกรามบ้านช่องของประดับ
คำต้อนรับปีใหม่ไหวกลาดเกลื่อน
งามระยับรุ้งฟูคู่ดาวเดือน
ค่อยคืบเคลื่อนแต่งช่อรออวยชัย
มโหรีวงเหล้ากรึ่มเข้าที่
ดอกไม้ไฟหลากสีคลี่ไสว
สเปรย์รุ้งพุ่งพาดอากาศไป
โค้งเรียวในค่ำคืนชื่นชีวิต

ชื่นชีวิตฉัน-เธอเสมอกัน
ให้รู้ค่าคืนฝันวันวิจิตร
ดังดื่มด่ำฉ่ำน้ำอมฤต
ขอมิ่งมิตรสดชื่นทุกคืนวัน
เสียงดนตรีปีใหม่ที่ไพเราะ
จงเป็นเกราะบังโรคและโศกศัลย์
ชีวิตสวยดั่งสีพลุนิรันดร์
พระไตรรัตน์ปกกั้นมารชีวิต
บุญเสนอสนองตามต้องการ
ทั้งการงาน เงินสะพัด อย่าขัด,ติด
ปรากฏเกียรติยศทศทิศ
ประสงค์จิตมุ่งหมายสมใจเทอญ.

โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=18312.msg144495;topicseen#msg144495

ขอบคุณรูปภาพจากhttp://www.kapook.com/ และ

http://topicstock.pantip.com/food/topicstock/2010/10/D9864786/D9864786-49.jpg

อาจเพราะฉันไม่มีค่าให้เธอจำ

อาจเพราะฉันไม่มีค่าให้เธอจำ

อาจเพราะลมดึกจัดพัดเบา-เบา
หอบเขม่าความหลังจากฝั่งฝัน-
กระทบห้วงอ่อนล้าสุดสามัญ
และพระจันทร์วันเพ็ญไม่เป็นใจ
สูดความรู้สึกห่วงจากห้วงฟ้า-
แล้วพบว่า คนผู้ไม่อยู่ใกล้-
อาจยังคงหลงเหลือเศษเยื่อใย
จึงวิ่งไล่ไขว่คว้าเวลานี้
...
อาจเพราะลมดึกจัดพัดมาบ่อย
เผลอลืมว่าคนคอย – คอยผิดที่
ถึงจะใช่ แต่ใจ คุณไม่มี
แค่ใจดี เหมือนเคย จึงเอ่ยทัก

มิใช่เพราะลมเหงาพาเราพบ
แต่ไม่ลบเลือนผู้เคยรู้จัก
อาจเอื้อมคว้าเกินสิทธิ์ค่ามิตรรัก
จึงเจ็บนักที่เห็นคุณเย็นชา
...
หากเป็นฉันคนเดียวสู้เหนี่ยวรั้ง
บอกดังดังได้ไหม? ว่าไร้ค่า
จะหมุนรอบผูกพันไปวันลา
อยู่อย่างคนไกลตาไม่มาพบ!.

โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=18285.msg144248#msg144248

ขอบคุณรูปภาพจากhttp://www.kapook.com/

บันทึกปลายสวน : เด็กหญิงความหลัง

     บันทึกปลายสวน : เด็กหญิงความหลัง

ลมไกวใบตองร่องสวน      มะม่วงยิ้มชวน กลิ้ง,ม้วนตัวเล่นบนดิน ผักปลอดสารพิษเด็ดกิน      ขม,หวานลิ้นชิน ผีเสื้อโผผินบินวน แมลงปอปีกบางซุกซน      โฉบหย่อนก้นตน กบบนใบบัวตัวลอย ชมพู่แก้มแดงไม้สอย เพื่อนฝูงแหงนคอย ตะกร้อน้อย-น้อยตุงเต็ม นั่งลิ้มริม.กอ.ดอกเข็ม แทะ-แทะเล็ม-เล็ม หนอนอ้วนขาดครึ่ง ผึงตัว- แผล็วข้ามแปลงผักยิ้มหัว    สักครู่, ไฟครัว ควันแทรกริมรั้วกระถิน วางคราด,ไม้กวาด บนดิน    ข้ามร่อง, นกบิน หอมกลิ่นข้าวสวยในจาน ไข่เจียว,แกงจืดผักหวาน    หลังมื้ออาหาร หย่อนเบ็ดข้างบ้านนานเนา ช้อนกุ้ง,ช้อนปลา ฟ้าเทา    ยกเบ็ดเบา-เบา ว่างเปล่าไส้เดือนเลือนหาย หงุดหงิดตีโพยตีพาย    โทษปลาสวาย- วายร้ายอยากจับปิ้งเตา สะพานไม้หมากทอดเงา    ทอดน่องเบา-เบา แขม่วท้องเข้าข้ามไป เห็นเงาตัวเองเซไหว    กางแขนทันใด ข้ามพ้นท่องไปในสวน มะกรูด,กะเพรากลิ่นอวล       จอบ,เสียม ดินพรวน เติบโตต่างล้วนมืออา ฉันเคยวาดปรารถนา       รักโหระพา หลงใหลมนตราฟ้า,ดิน ชีวิตพออยู่พอกิน          วันนกหัดบิน พลัดถิ่นรังไร้ไกลเรือน ทุกคืนตึกยังบังเดือน          ลมหนาวย้ำเตือน กรีดเฉือนอยู่ในภวังค์ สวนรก.กก.หญ้ารุงรัง          ความฝันฉันพัง เด็กหญิงความหลังนั่งคอย ในมือกุมดาว,ไม้สอย          ลั่นทมล่องลอย ลำพังในซอยปรอยตา.

โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=18265.msg144120;topicseen#msg144120

ขอบคุณรูปภาพจากhttp://www.kapook.com/

กลอนของเธอ : เธอคือสายลม?

กลอนของเธอ : เธอคือสายลม?

กลางสายลมดอกโมกช่อโยกเยก
บัลลังก์เมฆเคลื่อนผ่านม่านไม้หนา
ผ่านฤดูฝนชะ – กรกฎา
จนระนาดหยาดฟ้าหยดมาเยือน
...
นั่งปราศรัยกลางค่ำ – ระบำเม็ดฝน
ผ่านคำสนทนา ฟ้าไร้เพื่อน
เก็บใบไม้ฝึกเป่าเพลงร้าวเดือน
สูญเสียความหวังเลือน – ดั่งดาวเปื้อนดิน
เปิดเพลงฟัง “ข้ามฟ้า มาร้องไห้”**
ค่ำคืนนี้กล่อมใกล้ คนไกลถิ่น
พบกันเพียงสั้น-สั้น ฝันโบยบิน
กะเทาะหินหัวใจไปช้า-ช้า

เอื้อมมือจับมือใคร ก็ไม่รู้
ระฆังลมสั่นพรู เริ่มรู้ว่า
รอยยิ้มดั่งเจ้าชายจักฉายมา
ผ่านปากกา,หน้าจอ,การรอคอย

อาจคนคุ้นคนเดิมเติมชีวิต
หรืออาจไม่ใช่มิตรสักนิดหน่อย
พลัดหลงกันวันน้ำตาตกปรอย
พิษแผลพร้อยคือค่า ชะตากรรม
...

จนดึกดื่นคืนเหงา – นั่งเท้าคาง
ชีวิตผ่านความว่าง ระหว่างค่ำ
บรรจงเก็บแฟ้มเก่า – เข้าที่ประจำ
เปิดเพลงเดิมซ้ำ-ซ้ำ มองข้ามฟ้า
สัมผัสมืออ่อนนุ่มไร้ซุ่มเสียง-
ไร้สำเนียง ไร้ตัวตน ให้ค้นหา
สัมผัสลม สัมผัสเธอ เสมอมา
จนหลงคว้าอากาศ...วาดวิมาน!.

โพสต์ที่ http://www.klonthaiclub.com/index.php?topic=18285.msg144114;topicseen#msg144114

ขอบคุณรูปภาพจากhttp://www.kapook.com/

**เพลงข้ามฟ้ามาร้องไห้ (เจี๊ยบ วรรธนา)
  http://musicbox.dontreeza.com/music1/1219.html