ฉันจะเป็นฝ่ายไปเอง
ฟูมฟายร่ำร้องอย่างหมองมัว
เดียวดายท่ามความกลัวหัวใจสั่น
เก็บเสื้อผ้าใส่กล่องของสำคัญ
มันบีบคั้นจนหายใจไม่เป็น
ทำทุกอย่างเท่าที่มีแรงทำ
แหละซ้ำซ้ำภาพก่อนย้อนให้เห็น
พร้อมน้ำตาบ้าคลั่งหลั่งกระเซ็น
กว่าทุกข์เข็ญทุกขื่นสะอื้นฮัก
กอบความหวังเท่าแสงแห่งหิ่งห้อย
แบกความหวังล่องลอยถอยถ่วงหนัก
อะไรหรือมือฉันปั้นฟูมฟัก
เมื่อจำหลักน้ำตามาประจำ
อยู่เหนือม่านขอบตาล้าดำปื้น
แหละร่วงหยดลงพื้นทุกคืนค่ำ
ไม่มีใครเลือกเจ็บทนเก็บงำ
แต่ที่ทำเพราะรักเกินหักใจ
..
เธอจงอยู่ตรงนี้ที่เธอชอบ
ฉันขอมอบอิสระจะคืนให้
เธอจงอยู่ตรงนี้อย่าหนีไกล
ฉันจะเป็นฝ่ายไปให้เธอเอง
จะทุบทิ้งทุกเรื่องไว้เบื้องหลัง
หากชิงชังน้ำหน้าอย่าคร่ำเคร่ง
หยาดสุดท้ายน้ำตาจะบรรเลง
เป็นบทเพลงสุขใจให้แก่เธอ
....
สัมผัสความอ้างว้างระหว่างรอ-
แรกแสงทอตะวันอันอิ่มเอ่อ
ถนนเปลี่ยวแรกก้าวดาวละเมอ
พรุ่งนี้เจอเรื่องไหน..ยังไม่รู้?
บทกลอนตามคำขอจากเพื่อน
เขียนจากชีวิตรักของเธอ
วันที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๕๕๔
ขอบคุณรูปภาพจาก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น