หน้าเว็บ

วันเสาร์ที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2554

เราเพียงผ่านมาพบเพื่อพลัดพราก

เราเพียงผ่านมาพบเพื่อพลัดพราก
เราไม่อาจข้ามผ่านกาลเวลา
เพื่อย้อนมายืนหยุดยังจุดเริ่ม
วิถีขื่นคืนค่ำทบซ้ำเติม
เรื่องราวเดิมบีบใจไม่อาจยื้อ

เราเพียงผ่านมาพบเพื่อพลัดพราก
กล่าวสัญญาเพียงฝากคำยึดถือ
หวังคืนกลับเคียงกันวันปล่อยมือ
แท้จริงคือห่างกันนิรันดร

...
อยู่ในโลกโศกเศร้าฉันเฝ้าฝัน
ใต้ตะวันร้อนแรง ฉันแรงอ่อน
ปาฏิหาริย์หลุบปีกดาวหลีกจร
แสวงพรศักดิ์สิทธิ์จากทิศใด
เมื่อขอบฟ้าลั่นกลองทำนองพลบ
จะรินลบหนทางสว่างไสว
เราจะเป็นวันวานและผ่านไป
คิดถึงฉันหรือไม่?
..ฉันไม่รู้
เสียงหัวเราะวันวานหวานจับใจ
กังวานไหวในท่ามความหดหู่
มือแห่งพรมแดนมิตรปิดประตู
แยกเราอยู่ไกลมาก
จากชีวิต-
ที่คิดถึง..

ม่านน้ำตาตกตึง ขึงสถิต
เผลอเดินทางห่างไกลออกไปนิด
หวังใจกลับเคียงชิด..กลับโชคร้าย

เราจะต้องขมขื่นกี่หมื่นครั้ง
แบกความหวังไปสุดยังจุดหมาย
เมื่อเรายืนอยู่ท่ามความเป็น-ตาย
โดยที่หายใจอยู่รู้หนาว-ร้อน.

 โพสต์เมื่อ: 16 ธันวาคม 2011, 01:21:am »
ขอบคุณรูปภาพจากhttp://www.kapook.com/

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น