ความรักกับความจริง
เคยหรือไม่?
สภาวะแปลกไร้ไปทุกสิ่ง
สะดุ้งตื่นขึ้นตามหาความจริง
พบว่าวิ่งวนหลงในวงกลม
เอ่ยคำถามร้อยแปดกับแดดจ้า
ดึกน้ำตาดอกเดิมเพิ่มผสม
ไร้สาระรำพันฝันลม-ลม
หน้าชื่นแต่อกตรมขมชีวิต
หวานละมุนคุ้นเคยเป็นเฉยชา
ล่วงเวลายิ่งร่วงร้าวดวงจิต
คล้าย-คล้ายกับเกือบตายไปทีละนิด
เคยไหมมิตรคนดีเคยกี่ครั้ง
....
อาจเพราะคุ้นอุ่นไอในแดดอ่อน
อาบไล้ความอาทรอีกค่อนฝั่ง
ผ่านฤดูสู่ฤดีที่คงยัง-
เวียนว่ายในความหวังตั้งมากมาย
ว่า – เพลงเศร้า,เหงา,ฝัน พระจันทร์หม่น
จะปะปนครู่คราว คราวแดดฉาย-
ริ้วเพลิงทองก่องเม็ดเก็จประกาย
จักระบายสวนหมอกเป็นดอกไม้
สักครู่หนึ่งพืชผักจักเติบต้น
ให้มือปลูกได้ยลดอกผลใหม่
อาจ.กมุท.ผุด.น้ำงามวิไล
จากบ่อโดยมือใครถวายพระ
และกระดิ่งหน้าบ้านอาจขานรับ
วางมือจับจากครัวชั่วขณะ
การมาเยือนเพื่อนเก่าเล่าภาระ
หรืออาจจะเพียงแต่...แค่ลมพัด
พบตนยังแบกร่างอยู่กลางดึก
วูบขณะหลับลึกเพราะดึกจัด
เงากระจกเดียวดายยิ่งฉายชัด
ลมโฉบงัดหน้าต่างดังตึง-ตึง
เพียงแสงไฟในห้องส่องสลัว
รอบรอบตัวราตรีคลี่ม่านขึง
เห็นตะแบกกลีบเบาเฝ้ารำพึง
ไร้เงาซึ่งฝีเท้าก้าวมาเยือน
ภาพการสนทนาชราภาพ
แผ่วกระซาบว้าเหว่เร่ทางเถื่อน
ทิ้งสมุดดินสอเคยกรอเดือน
ลากรอยเปื้อนทิ้งท้ายให้คำนึง
กลายเป็น “คนแปลกหน้า” มาทวงถาม
วิ่งไล่ตามชีวิตที่คิดถึง
ให้หัวใจโหยหาได้ตราตรึง
แค่เพียงหนึ่งนาทีก็ดีนัก.
สภาวะแปลกไร้ไปทุกสิ่ง
สะดุ้งตื่นขึ้นตามหาความจริง
พบว่าวิ่งวนหลงในวงกลม
เอ่ยคำถามร้อยแปดกับแดดจ้า
ดึกน้ำตาดอกเดิมเพิ่มผสม
ไร้สาระรำพันฝันลม-ลม
หน้าชื่นแต่อกตรมขมชีวิต
หวานละมุนคุ้นเคยเป็นเฉยชา
ล่วงเวลายิ่งร่วงร้าวดวงจิต
คล้าย-คล้ายกับเกือบตายไปทีละนิด
เคยไหมมิตรคนดีเคยกี่ครั้ง
....
อาจเพราะคุ้นอุ่นไอในแดดอ่อน
อาบไล้ความอาทรอีกค่อนฝั่ง
ผ่านฤดูสู่ฤดีที่คงยัง-
เวียนว่ายในความหวังตั้งมากมาย
ว่า – เพลงเศร้า,เหงา,ฝัน พระจันทร์หม่น
จะปะปนครู่คราว คราวแดดฉาย-
ริ้วเพลิงทองก่องเม็ดเก็จประกาย
จักระบายสวนหมอกเป็นดอกไม้
สักครู่หนึ่งพืชผักจักเติบต้น
ให้มือปลูกได้ยลดอกผลใหม่
อาจ.กมุท.ผุด.น้ำงามวิไล
จากบ่อโดยมือใครถวายพระ
และกระดิ่งหน้าบ้านอาจขานรับ
วางมือจับจากครัวชั่วขณะ
การมาเยือนเพื่อนเก่าเล่าภาระ
หรืออาจจะเพียงแต่...แค่ลมพัด
พบตนยังแบกร่างอยู่กลางดึก
วูบขณะหลับลึกเพราะดึกจัด
เงากระจกเดียวดายยิ่งฉายชัด
ลมโฉบงัดหน้าต่างดังตึง-ตึง
เพียงแสงไฟในห้องส่องสลัว
รอบรอบตัวราตรีคลี่ม่านขึง
เห็นตะแบกกลีบเบาเฝ้ารำพึง
ไร้เงาซึ่งฝีเท้าก้าวมาเยือน
ภาพการสนทนาชราภาพ
แผ่วกระซาบว้าเหว่เร่ทางเถื่อน
ทิ้งสมุดดินสอเคยกรอเดือน
ลากรอยเปื้อนทิ้งท้ายให้คำนึง
กลายเป็น “คนแปลกหน้า” มาทวงถาม
วิ่งไล่ตามชีวิตที่คิดถึง
ให้หัวใจโหยหาได้ตราตรึง
แค่เพียงหนึ่งนาทีก็ดีนัก.
ขอบคุณรูปภาพจากhttp://www.kapook.com/
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น