...ที่เก่า.. ที่ไม่เหมือนเก่า...
ฉันนั่งนับเวลาทุกนาที
มองใบไม้เปลี่ยนสีที่หน้าบ้าน
หลังละดวงตาล้า, คนบ้างาน
ซึมซับความอ่อนหวานลานเฟื่องฟ้า
ไม่มีเสียงดนตรีที่ฉันชอบ
ไร้คำตอบจากห้องที่มองหา
กอเข็มแดงดอกหล่นจนบางตา
ยังไร้การกลับมาเวลาเดิม
เธอ - ละรูปละนามละความคิด
แหละ! ละความเป็นมิตรมิคิดเพิ่ม
ทั้งที่ใกล้ไม่ทักไม่ตักเติม
สายตาเริ่มเมินหมางอย่างตั้งใจ
เรา – หวนกลับไปเป็นเช่นวันแรก
เป็นคนแปลกหน้าวางเฉยครั้งใหม่
ราวพายุโหมซัดจึงผลัดใบ
สู่หนทางเปล่าไร้.. ความไม่มี!
ซึ่งไม่อาจปฏิเสธทุกเหตุการณ์
กร่อน,ร้าว.. เกินสมานจึงหันหนี
แอบรอรุ้งสีทองของชีวี
ทอดสะพานไมตรีนี้อีกครั้ง
ทุ่งแสงดาวพราวดอกกระบอกเทียน-
ในสมุดวาดเขียน ดูขรึมขลัง
ฝุ่นจับแฟ้มสกปรก.รกรุงรัง
และเก้าอี้ยังตั้งข้างประตู
...ที่เก่า.. ที่ไม่เหมือนเก่า...
เอ่ยปากทักเบาเบา เฝ้าดูอยู่
หนึ่งใจ.. ใต้แสงดาวพราวพรู
คิดถึง... รู้ไหม? ใครคนนั้น.
โพสต์ที่นี่ ๒๒ สิงหาคม ๒๕๕๕
ขอบคุณรูปภาพจากกระปุกดอทคอม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น