สิ่งที่ข้าพเจ้ากลัว

สิ่งที่ข้าพเจ้ากลัว
 

ฝนทิ้งช่วงห่างฟ้ามาพักหนึ่ง

กระดิ่งลมดังดึงจึงเสียงใส

แขวนอยู่ริมระเบียงเคียงโคมไฟ-

เปลือกหอยร้อยมาลัยใกล้แสงดาว

โดนลิ้นแดดแผดเลียเสียสีซีด

ก้านไม้ขีดจุดไฟไล่ลมหนาว-

นอนนิ่งเคียงเทียนหอมพร้อมแก้ววาว

กระจกร้าวถูกซ่อมล้อมลูกกรง

ราวลวดหนามล้อมตัวบีบหัวใจ

กลีบดอกไม้ร่วนซุยเป็นผุยผง

กาลเวลาเคี้ยวกลืนอย่างยืนยง

ย่อตัวลง - ก้มมองกองดอกไม้

เรียนรู้ในคำตอบความบอบช้ำ

ยิ่งเก็บงำความจริงยิ่งหวั่นไหว

เพียงเงาเงียบกล่าวคำของน้ำใจ

เก็บเธอไว้ที่เดิมเพราะเริ่มกลัว
.... 

ครั้งสุดท้ายสนทนาเวลาค่ำ

ที่ประจำเงียบเหงา-เพียงเงาสลัว

พฤษภาฟ้าดำเมฆฉ่ำมัว

ฝนโปรยสายไปทั่ว - เปียกตัวเรา

ท้ายที่สุดจริงจริงสิ่งที่คิด

ไม่มีสิทธิ์หวนคืนยืนที่เก่า

คล้ายดังว่าวิ่งเต้นเล่นกับเงา

เหมือนแมลงเม่าโผใส่ในเปลวเพลิง 

ฝนทิ้งช่วงสร่างฟ้าแล้วมาใหม่

ตกมาเตือนหัวใจมิให้เหลิง

กระดิ่งลมดึงดังฟังบันเทิง

นี่! เราเพิ่ง*รู้ตัวว่ากลัวใจ!?.

เขียนคำเมื่อ ๒๖ มกราคม ๒๕๕๕ โพสต์ที่นี่

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com/

*เพิ่งกับเพลิง สัมผัสซ้ำแต่ตั้งใจใช้เพราะต้องการความหมายของคำ