ก่อนจะชิดรุ่งเช้า (๒)

ก่อนจะชิดรุ่งเช้า (๒)

..ยังไม่ทันไร...  
นาฬิกาก็ใกล้จะตีสาม

อีกประเดี๋ยวคงดังระฆังยาม

และก็จะลุกลามเป็นข้ามคืน

ยังไม่ทันหลับตาใต้ผ้าห่ม

แดดจะพรมผึงแผ่เต็มแพรผืน

ทุกซอกตึกบ้านปลูกจะถูกกลืน

ค่อยค่อยฟื้นชีวิตทุกทิศทาง

กลีบมาลีทุกกลีบจะรีบเต่ง

และจะเบ่งบานออกจนดอกพร่าง

เขียวจะสดพึ่บโลกโบกรางชาง

รอหน้าต่างลงกลอนเปิดต้อนรับ

หลายขณะคราดึกรู้สึกว่า

ชีวิตผ่านเวลา – มามุมอับ

ถูกตะวันไล่ต้อนจนอ่อนพับ

ดึก-ลมดับอุ่นไอหนาวใจนัก

 มีแต่เพียงมือเปล่าโอบเงากอด

ไร้ปลายยอดคนดีที่รู้จัก

จะสู้ทนอย่างไร? เมื่อไร้รัก

ชะตากรรมนำชักต้องหักใจ

...

ดูสิ! คนเคลิ้มหลับ กับเก้าอี้

ทุกท่วงที ทีท่า เหมือนบ้าใบ้

หากได้หลับเต็มตื่นสักคืนใด

จะสั่งให้ใจหลับชั่วกัปกัลป์

 ขณะเธอท่องไปในโลกกว้าง

ฉันท่องท่ามอ้างว้างและหวาดหวั่น

ยิ่งเดินเหมือนยิ่งไกลคว้าไม่ทัน 
จะต่อยอดเติมฝันกันอย่างไร

...

ดูสิ! คนเดิมที่ มีชีวิต

ปลอบดวงจิตด้วยน้ำตาฉ่ำไหว

ทุกทุกช่วงขณะจะหายใจ

เหมือนคนใกล้จะตายไปทุกที.

เขียน : ๑๑ มกราคม ๒๕๕๕

โพสต์ : ที่นี่

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com