วันที่เราพบกัน

วันที่เราพบกัน

เราพบกันวันที่มีความเงียบ

ฝนเย็นเยียบสาดใส่ไม่ยั้งหยุด

โดยสารความทรงจำซึ่งชำรุด

ต่างตอกหมุดปิดตายหัวใจกัน

ฉัน - ละเลยพูดจาประสามิตร

หรือเธอคิดรังเกียจเลยเหยียดหยัน

โลกที่มีด้านเดียวคือเสี้ยวจันทร์

ดวงตะวันครบรอบทิ้งขอบฟ้า

ฉัน - ตื่นจากมุมมืดขยับบิน

โลกสีนิลอับแสง - แสวงหา

หนึ่งราตรีเนิ่นนานกาลเวลา

นาฬิกาคลานลากดุจทากเดิน

กี่ปีโลกผลัดใบผลัดไปสู่

ต่างฤดู ทิศต่าง จึงห่างเหิน

การกลับมาทักทายจึงสายเกิน

สายตาเมินชิงชัง..เธอตั้งใจ

ฝนกำลังตั้งเค้า

โลกกำลังพาเราเข้าวันใหม่

ดูสิ..ดู! ฝนพร่าง ร่มกางใบ

คบจันทร์ไต่ระดับจนลับแล้ว!.

เขียนคำเมื่อ ๒๗ มกราคม ๒๕๕๕ โพสต์ที่นี่

ขอบคุณรูปภาพจาก
http://www.kapook.com